آزادی از قید تعلق

رفته بودم سونوگرافی. برای تشخیص واریکوسل. جزئیاتش بی تربیتی است، اما نتایجش می تواند مفرح ذات باشد. معافی.

چقدر بد است آدم حسی را تجربه کند بعد نتواند در موردش خوب حرف بزند یا بنویسد.

نشسته بودم منتظر اعلام نوبتم. یک زن جوانی پشت در اتاق منتظر جواب بود. بی قرار راهرو رو می رفت و می آمد. من از پزشکی کمتر سردرمی آورم اما ترس را می شد از چشمانش دید. یکهو یک دری از کنار صندلی ام باز شد و تخت مریض را هل دادند تو سالن.  یکی افتاده بود رویش نیمه هوش که ناله می کرد. بوی الکل و دارو و بیچارگی پیچیده بود تو سالن.

بیمارستان نمازی شیراز آمد به یادم. چند سال پیش بود؟

آقای پ از پر خوری حالش ریخته بود به هم. عرق مرغوبی نبوده شاید. رفتیم اورژانس. یک پسری بود پابرهنه که هی می دوید از دکترها دستور می گرفت، می دوید از داروخانه سرنگ و آمپول می خرید. سکته، آسم، تنگی عروق. پرستارها هم ندیده می گفتند رفتنی است. هرچه دستشان رسید بهش تزریق کردند اما آخرش هیچ.

ده دوازده ساله بودم شاید، شاید هم کمی بیشتر. مادر و خاله اش را خیلی آرام فرستاد خانه. بابایش را دید گمانم افتاده روی تخت که آنطور برآشفت. رسمن با خدا گلاویز شد. مثل پایان مسابقه ای که شکست خورده خط و نشان می کشد در حالی که برنده نیشخند تحویل می دهد. می گفت تو فلان خوردی که دادی، وقتی می خواستی حالا بگیریش ازم. سرش هم بالا بود، مشتانش را مدام پرتاب می کرد به هوا، شاید بخورد به هدف؛ همان خدایی که حالا وجودش اثبات شده.

اسمم را صدا می زنند. آزمایش با شرم و ناامیدی تمام می شود. دارم فکر می کنم که بیست و پنج سال. آن آقا با زنش که به پذیرش جواب داد سی سال. میان سالی رنگ پریده  که آمد با پرونده ای در دست و بوی سیگار. زنی پنجاه ساله روی تخت. پیرمردی که لنگان از کنارم رد شد. آن یکی که همین دقایق توی یک طبقه ای از همین ساختمان مرده. پس، از بیست و پنج هم بشماریم داریم سی، چهل-چهل و خورده ای. پنجاه. شصت و پنج شاید. تمام.

این همان روزی بود که ذبح حیوان هم درش کراهت داشت؟ شما که از اول غیرخود را انسان حساب نمی کردید، حداقل حرمت خون جهنده مان نگه می داشتید.

امروز شروع همان افراطی گری است که بنیان می کَند، چه ظلم چه هر چه پیش رویش آید. شاید حتی تئوری توطئه تصدیق کند جور مستاصل شده خود را رفتنی یافته، جانشینی ناقص الخلقه برای خود را طلب می کند.

اصلا احساس خوشحالی نمی کنم. حالت تهوع تمام وجودم را فراگرفته. با این همه قساوت هم که این دو روز دیدم هیچ کینه ای به دلم نمانده. تازه ابتدای راه انتهایی این نمونه ستمگری است می دانم، اما هرچه است فقط کاش زودتر تمام شود.

امروز هم یک عاشورا مبدا حرکت علیه ظلم شده. این توالی تراژیک وقایع ایران را پشت کدام ریشخند تاریخ باید جست؟

به نطفه هایی فکر کنید که این زمانه با نفرت و بدخواهی بسته می شوند. مادرانی که شیر کینه در دهان کودکان می چکند.

آینده ایران برای هیچ کس نیست.